{"id":34907,"date":"2026-11-11T08:00:00","date_gmt":"2026-11-11T08:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/cyclingdestination.cc\/?p=34907"},"modified":"2026-11-11T10:09:01","modified_gmt":"2026-11-11T10:09:01","slug":"landal-bryn-morfydd-tour-de-france-wales","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cyclingdestination.cc\/en\/verhalen\/landal-bryn-morfydd-tour-de-france-wales","title":{"rendered":"Landal Bryn Morfydd: your base camp for the Tour de France in Wales"},"content":{"rendered":"

De wind beukt zo hard over de hoogvlakte dat we achter een geparkeerde auto moeten schuilen. Handen en knie\u00ebn in de modder, even op adem komen. Waarom gaat het zo langzaam? Moeten we de rit inkorten? Hebben we wel genoeg laagjes bij ons? Pas later ontdek ik dat we midden op de Road to Hell staan. Welkom in Noord-Wales.<\/p>\n\n\n\n

Volgend jaar schrijft de Tour de France hier geschiedenis: voor het eerst ooit komt de koers naar Wales. De derde etappe van de Grand D\u00e9part 2027 start in Welshpool, vlak bij de Engelse grens, en trekt in 223 kilometer van Midden-Wales naar Cardiff. Ruim 3.000 hoogtemeters en acht gecategoriseerde klimmen: een etappe voor de puncheurs. Een week lang zitten we bij Landal Bryn Morfydd<\/strong> om te proeven wat de renners te wachten staat. En eerlijk is eerlijk: vooral om zelf de heuvels in te gaan.<\/p>\n\n\n\n

\"Kronkelende
Glooiende heuvels en windmolens in Denbighshire<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Landal Bryn Morfydd: onze thuisbasis<\/h2>\n\n\n\n

Bryn Morfydd ligt in Denbighshire, in het groene noorden van Wales, vlak bij het stadje Denbigh. Voor Tourfans ligt het volgend jaar juli perfect. In iets meer dan een uur rijd je naar Liverpool, waar de tweede etappe finisht, en in anderhalf uur sta je in Welshpool aan de start van etappe drie.<\/p>\n\n\n\n

\"Cyclist
Onze thuisbasis voor de week: Landal Bryn Morfydd<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Maar je hoeft echt niet op de Tour te wachten om hier te fietsen. Dit is gewoon fietsland. De Tour of Britain voor vrouwen kwam dit jaar nog door Denbighshire: Kim Le Court viel aan op de haarspeldbochten van de Great Orme in Llandudno en pakte daar de leiderstrui. Vanaf de oprijlaan van het park rol je zo de rustige weggetjes op.<\/p>\n\n\n\n

\"Wielrenster
Rustige weggetjes vlak bij het park<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Een Tour van recordformaat<\/h2>\n\n\n\n

Toen de Tour in 2014 voor het laatst naar het Verenigd Koninkrijk kwam, stonden er zo’n 3,5 miljoen mensen langs de kant. De gastregio’s verdienden er rond de 130 miljoen pond aan. Volgend jaar komen de mannen \u00e9n de vrouwen, en dat wordt nog groter. British Cycling rekent op zo’n 10 miljoen toeschouwers langs de wegen. Tien miljoen. Laat dat even op je inwerken.<\/p>\n\n\n\n

Etappe 3: van Welshpool naar Cardiff<\/h2>\n\n\n\n

De etappe begint rustig: door de vallei van de Severn en via Newtown de Radnorshire Hills in. Dan volgt de eerste echte test, de C\u00f4te d’Epynt. Die is 3,7 kilometer lang, gemiddeld 7,9%, en loopt dwars door een oefenterrein van het Britse leger.<\/p>\n\n\n\n

Daarna draait de koers de Brecon Beacons in, in het Welsh Bannau Brycheiniog. Weidse, groene vergezichten. De C\u00f4te de Bannau Brycheiniog wordt volgens mij een van de mooiste stukken van de dag: een rustige klim tussen de Fan Dringarth en de piramidevormige Pen y Fan met zijn platte top.<\/p>\n\n\n\n

De Valleys: kort, steil en snel na elkaar<\/h3>\n\n\n\n

Het echte werk zit in de laatste 80 kilometer, in de Valleys. Daar volgen de klimmen elkaar snel op, kort en venijnig: de C\u00f4te de Hengoed (700 meter aan 11%), de C\u00f4te de Penrhys (1,3 kilometer aan ruim 10%) en als laatste de C\u00f4te de Caerfilli (2 kilometer aan 8,1%, met stukken van 15%). Penrhys, Caerfilli, de Rhigos en Maerdy kennen de renners al uit de Tour of Britain.<\/p>\n\n\n\n

Geraint Thomas: “Het wordt waanzinnig daarboven”<\/h2>\n\n\n\n

Geraint Thomas en Luke Rowe komen allebei uit Cardiff en bespraken de etappe in hun podcast Watts Occurring. “Ik ken al deze klimmen van toen ik zestien was, toen reed ik ze het vaakst,” vertelt Thomas. “Als kinderen was het episch om daar te rijden: omhoog naar Storey Arms, naar Brecon, over Penderyn Moor met stormwind, in de waaiers, en dan kom je aan de voet van de Rhigos.”<\/p>\n\n\n\n

Volgens Thomas en Rowe kunnen de renners wind verwachten, en ruwe, bochtige wegen tussen de klimmen. Thomas is benoemd tot fietsambassadeur van Wales voor de Grand D\u00e9part van 2027, en heeft er zin in:<\/p>\n\n\n\n

\n

“Ik zei als grap dat de C\u00f4te de Rhigos en de C\u00f4te de Caerfilli de Alpe d’Huez gaan evenaren. Het wordt waanzinnig daarboven.”<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

De snelle finish in Cardiff lijkt op de slotetappe van de Tour of Britain in 2025, die Olav Kooij in een massasprint won. Deze etappe is alleen een stuk zwaarder, en de sprinters raken op de klimmen waarschijnlijk achterop. “Het is gestoord,” zegt Thomas. “Daar zijn we opgegroeid, op die wegen, dromend van de Tour in een ver land. Frankrijk, warm en zonnig, de mensenmassa’s. Een andere wereld, een andere planeet. Vijfentwintig jaar later komt de Tour over diezelfde wegen. Ik kan het nog steeds niet bevatten.”<\/p>\n\n\n\n

Klimmen vanaf de deur van Bryn Morfydd<\/h2>\n\n\n\n

Die legendarische wegen in de Valleys? Vanuit Noord-Wales liggen ze net te ver weg. En eerlijk gezegd zou het zonde zijn om de klimmen in onze eigen achtertuin te laten liggen.<\/p>\n\n\n\n

\"Wielrenster
Wegrijden met een kasteelru\u00efne boven de huizen<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"Wielrenster
Oude stenen bruggetjes in de heuvels van Noord-Wales<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

The Shelf<\/h3>\n\n\n\n

We beginnen met The Shelf bij Ruthin. Vijf kilometer klimmen, nummer 86 in 100 Greatest Cycling Climbs<\/em> van Simon Warren. Het weggetje is smal, ligt vol los grind en slingert zich uit het dorp omhoog. Bij elke bocht lijkt de natuur de weg terug te willen pakken. Het struikgewas groeit ongetemd langs de kant, in het midden bloeit een strook gras en mos. Bovenaan vlakt het af en gaat het landschap ineens open, als een plank langs de helling, met wijde uitzichten over het lappendeken van heuvels. Dan snap ik meteen waar die naam vandaan komt.<\/p>\n\n\n\n

\"Wielrenster
The Shelf: smal, met gras in het midden en bovenaan een wijds uitzicht<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Horseshoe Pass<\/h3>\n\n\n\n

Daarna de Horseshoe Pass: nummer 90 in het boek van Warren, en volgens Geraint Thomas “een goeie”. We nemen hem andersom, vanaf de makkelijkere kant bij Pen-y-stryt. De weg is breder en normaal drukker, maar vandaag zien we nauwelijks auto’s. Het landschap wordt steeds ruiger: grijze leisteen, kale, verweerde heide, gaspeldoorn en hier en daar een verdwaald schaap. Boven is het bitterkoud en ruikt het naar worstjes. Het uitzicht maakt alles goed: de Dee Valley en de kalksteenkliffen van World’s End.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"Wielrenster
Drie mijl klimmen en bochten: welkom op de Horseshoe Pass<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"Wielrenster
Leisteen, gaspeldoorn en verdwaalde schapen op de Horseshoe Pass<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n
\"Gravelrijder
Een oude stenen brug in de vallei<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Over de Denbigh Moors: de Road to Hell<\/h3>\n\n\n\n

De volgende dag rijden we vanaf Bryn Morfydd de Denbigh Moors op. De klim uit Denbigh is meedogenloos, met een lang stuk van 17%. Een korte afdaling, en we klimmen alweer. Dan komen we op die verlaten hoogvlakte vol heide, waar we even later achter die geparkeerde auto schuilen. Voor ons ligt Llyn Brenig, spookachtig, met donker water. Dat hele stuk van 11,2 kilometer blijkt dus de Road to Hell te zijn. Geen wonder dat we niet opschoten.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"Wielrenster
Op weg naar de Denbigh Moors, met dreigende wolken<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"Golvend
Donker water op de Denbigh Moors<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n
\"Drie
Je enige gezelschap op de hoogvlakte<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"Wielrenster
De wilde Denbigh Moors<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

De beloning komt daarna. Het Alwen Reservoir, gezien vanaf de statige stuwdam vol mos, voelt bijna Scandinavisch: inktzwart water en dennenbomen. En als de zon eindelijk doorbreekt, is Llyn Brenig ineens een ander meer. Het stille water is blauw in plaats van zwart, de heuvels erachter zacht en groen. We zitten buiten bij het bezoekerscentrum, de zon op ons gezicht. Een andere wereld.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"Wielrenster
Op de stuwdam van het Alwen Reservoir voelt het bijna Scandinavisch<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"Steiger
Llyn Brenig, als de zon eindelijk doorbreekt<\/figcaption><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Onze routes rond Landal Bryn Morfydd<\/h2>\n\n\n\n

Onze ritten uit dit verhaal, van de Horseshoe Pass tot de Road to Hell over de Denbigh Moors en een rustig koffierondje, vind je op de kaart hieronder. Onder dit verhaal staan ze ook als losse routes met GPX om te downloaden.<\/p>\n\n\n\n