In de week dat in The Netherlands onverschrokken fietsers met windkracht zeven en striemende regen tijdens het NK Tegenwindfietsen over de Oosterscheldekering bikkelden, mag ik, Ruth Koops van ’t Jagt Fietsen op Gran Canaria. Lekker klimmen in de zon. Niet voor niets is dit Canarische eiland in de winterperiode een favoriete fietsbestemming van zowel recreatieve racers als gelouterde profs. Nauwelijks een kilometer vlak en een temperatuur van tussen de 23 en 25 graden maken dit vulkanische eiland een fietsparadijs bij uitstek.
Door: Ruth Koops van ’t Jagt
Op pad met Kim
Ik ben deze week op pad samen met vriendin Kim, die ik leerde kennen tijdens een introductiecursus triatlon in Groningen in 2017. Tien weken lang zwommen, renden en fietsten we samen in en om Groningen. Kim, die ooit Nederlands Kampioen Flipperzwemmen was, zwom ons allemaal eruit maar op de fiets waren we aan elkaar gewaagd. Tijdens die 10 weken ontstond een vriendschap met buiten bewegen als grote gemeenschappelijke deler. Zelfs toen Kim in 2018 de diagnose MS kreeg bleven we samen het kleine en grote avontuur opzoeken. Op de mountainbike rondom Gieten Gasselte, met skinny dip na afloop. Op de racefiets in Noord-Groningen, buitendijks langs de kwelders van de Waddenkust.
Deze week heb ik Kim weten over te halen om samen de bergen van Gran Canaria te bedwingen. Hoewel Kim fervent snowboardster en bergwandelaar is wordt dit voor haar de eerste keer dat ze op een racefiets op mountainbike échte bergen gaat bedwingen. Maar hé, met de achternaam ‘van den Bergh’ moet dat wel goed komen, zelfs met die vermaledijde MS.
Dag 1 Fietsen op Gran Canaria: verkenningsrit met Tim in plaats van Kim
We verblijven in het prachtige Dunas Suites & Villa’s, met fijne appartementen, een zwembad voor een frisse duik en een uitgebreid ontbijt- en dinerbuffet. Dat dit een geliefde accommodatie voor fietsers is zien we direct aan de locatie van Free Motion Bikes die zo’n beetje naast de receptie zit, en de vele gasten met tan-lines en bib-shorts. In februari komt de zon rond kwart voor 8 op, een mooie gelegenheid om het prachtige strand te verkennen met een kort hardlooprondje.
Op het strand
Langs het drooggevallen kanaal en het natuurreservaat en vogelparadijs La Charca de Maspalomas kom je op Playa de Maspalomas, een strand dat door het ruige duingebied Dunas de Maspalomas wordt afgeschermd van de toeristische bebouwing. In de vroege ochtend deel je het strand alleen met vroege vissers, wandelaars en andere hardlopers die blootsvoets door de branding rennen.
Hoewel de zon wordt versluierd door de Calima, een warme en droge oostenwind die stof uit de Sahara in de lucht blaast, is het een half uur later al flink warm. Gelukkig is het ontbijtbuffet in Dunas royaal, met een ruime keuze in verse sapjes, pancakes, yoghurt en vers fruit.
Met Tim op pad
Deze eerste dag is Kim nog onderweg vanuit Nederland en staat een verkenningsrit op de planning met Tim, mijn man die dankzij het gulle oppasaanbod van mijn schoonmoeder last minute ook nog is afgereisd om te fietsen op Gran Canaria. Via Komoot heb ik een rondrit gepland vanuit Maspalomas via Sant Bartolome de Tirajana. Fietsen op Gran Canaria betekent klimmen. Onderweg moeten we in elk geval twee beklimmingen bedwingen: eerst naar Mirador Astronómico de la Degollada de las Yeguas (beschrijving). En dan via Fataga naar Sant Bartolomé de Tiranja om daarna via Santa Lucia weer af te dalen richting Maspalomas.
Zo’n 70 km met zo’n 1369 hoogtemeters. Omdat we niet weten hoe Kim’s lijf de warmte en de hoogtemeters gaat verstouwen, heb ik bewust voor deze eerste dag (zonder Kim, met de fitte Tim) een relatief uitdagende tocht gepland. Als we vertrekken staat de zon hoog aan de hemel en is het zomers warm. We moest nog even de fietsen ophalen, vandaar.
Rap uit het zadel
Al voordat we goed en wel de bebouwde kom uit zijn begint de eerste klim al. Laat je niet teleurstellen door het uitzicht van het eerste gedeelte, het wordt steeds mooier! Het eerste stuk is een mooie beklimming met stijgingspercentages tussen de 4 en 8% tot aan Dellogada de las Yeguas. Daar vind je een Mirador: een uitzichtpunt.
Vergezicht
Vanaf dat uitzichtpunt heb je een adembenemend uitzicht op de omliggende vulkanische bergen en kun je bij helder weer ook de zee zien. Rondom het uitzichtpunt staan astronomische kaarten: het is een plek van waar je in het donker een prachtig uitzicht op de nachtelijke sterrenhemel hebt. Na het uitzichtpunt daal je af richting Artreara, waarna de klim richting Fataga begint. Je komt onder meer langs een Aloë Vera-plantage, de geneeskrachtige plant waar Gran Canaria bekend om staat. Vanaf een hoogte van 343 klim je naar het dorpje Fataga, op 617 meter. Dat is een mooie plek voor een tussenstop, met diverse cafeetjes waar je terecht kunt voor espresso, café con leche met churro’s, of een koud glas cola.
Daarna slingert de weg verder via fantastische haarspeldbochten omhoog tot in San Bartholomé (Tunte). In Tunte vind je diverse terrasjes, waar de uitbaters met een grote grijns elkaars klanten proberen weg te kapen. Dit plaatsje met steile smalle weggetjes leent zich goed voor een lunch, of voor een alcoholvrij biertje voordat je aan de terugweg begint. Dat kan door door te fietsen richting Santa Lucia, waarna je eenmaal beneden nog een lang stuk langs een drukke weg westwaarts terug richting Maspalomas moet fietsen.
Alternatieve route
Veel fietsers maken daarom geen rondrit, maar doen een retourtje richting Sant Bartolome de Tirajana (het daadwerkelijke dorpscentrum heet Tunte), of nog verder richting Tejeda. Als je gaat fietsen op Gran Canaria valt dat ook aan te raden, de afdaling via Santa Lucia is niet heel inspirerend, en als je de retourrit fietst mag je nog een keer omhoog richting Mirador Astronomico, waardoor je nog een keer die mooie beklimming meepakt, maar nu van de andere kant. Eén van die routes vind je bijvoorbeeld hier:
Voor de afdaling hebben Tim en ik afscheid genomen; hij is nu eenmaal niet alleen een snellere klimmer, maar ook een snellere daler dan ik. Eenmaal beneden zoef ik met een stevige rugwind over een drukke weg terug richting Maspalomas. Bij een bushalte stop ik even, om op mijn telefoon te kijken of Tim nog ergens op mij wacht. Hij heeft me rond half vijf geappt: ’Ik fiets door naar huis hoor. Dan maak ik een broodje voor ons en kunnen we dat bij jou in de buurt opeten. Ok?’ ‘Ja goed’ app ik kort maar krachtig terug en fiets verder.
Terug thuis
Ruim veertig minuten later kom ik weer aan bij Dunas Suites & Villa’s. Vanaf El Dectoral terug naar Maspalomas is het dus echt een serieus stuk fietsen, zelfs met wind mee. Mijn hoofd is rood van de warmte en de inspanning, mijn voeten tintelen en ik ben behoorlijk kapot, maar ik voel me zielsgelukkig. Ik grijns. Wat een fantastische beklimmingen, wat heerlijk confronterend om mezelf weer eens zo tegen te komen op de fiets, en wat een prachtige omgeving. En dan is deze week fietsen op Gran Canaria nog maar net begonnen!
Uitpuffen op het terras
Terwijl Tim en ik op het terrasje voor mijn appartement een broodje eten en proosten op deze eerste tocht komt Kim met haar volgestouwde backpack aangelopen. We vertellen over deze eerste fietsdag en oogsten Kim’s bewondering. ‘En dan heb je vanochtend eerst ook nog hardgelopen?’ vraagt ze verbaasd. ‘Je bent niet goed snik!’ ‘Nou, ik had die klimmetjes wel een beetje onderschat,’ grijns ik terug.
De krachtsinspanning van vandaag lijkt me dan ook een goede reden om voor morgen een wat lichtere rit te plannen. Met behulp van Komoot plan ik voor de volgende dag een rondje richting Ayagaures. Zo’n 30 km met een kleine 500 hoogtemeters. Dat moet te doen zijn, ook voor Kim. Maar eerst: eten en slapen.
Dag 2 Maspalomas – Ayagaures
Na een uitgebreid ontbijt met yoghurt en pannenkoeken zijn we er klaar voor. Vandaag fietsen we richting het dorpje Ayagaures, naar de Cime Pedro Gonzales. Deze bergpas ligt op de GC-503 net buiten het dorp Ayagaures. Nadat je Maspalomas uit bent gefietst en langs een groot waterpark bent gekomen sla je rechtsaf naar de GC-504. Deze rustige weg voert je via een prachtige bergvallei door een indrukwekkend landschap. Het eerste gedeelte is ‘vals plat’ waardoor je veel tijd hebt om te genieten van de prachtige omgeving. Aan het einde van de weg fiets je via een serie haarspeldbochten Ayagaures binnen. Als je wilt kun je daar een tussenstop maken bij Bar Eva.
Vanaf het terras van Bar Eva heb je een prachtig uitzicht over de vallei, en kun je de fietsers aanmoedigen die dat eerste korte klimmetje bedwingen. Het dorpje Ayagaures ligt bovendien aan de rand van een groot stuwmeer. Je kunt eventueel een stuk de brug opfietsen om een stuwmeerselfie te maken, maar pas op voor het grind.
Tussenstop Bar Eva
Bar Eva is een populaire tussenstop voor andere fietsers, maar je zult er ook trail runners en wandelaars tegenkomen. De espresso is heet, de zuma de naranja wordt hier vers voor je geperst en de chocoladetaart is een dikke aanrader. Als Kim en ik hier neerploffen om uit te blazen van dat eerste stuk vliegt de tijd dan ook voorbij. Even zijn we in de veronderstelling dat dit de klim al was, totdat ik Komoot erbij pak en zie dat het steilste stuk nog moet komen. Reden voor Kim om nog iets te eten te bestellen, als extra brandstof. Op het krijtbord wordt een avocado salade aangeprezen en dat lijkt een prima keus.
Dreams vs Reality
Tot de ober de desbetreffende salade komt brengen: de salade blijkt een groot plakkaat guacamole-achtige substantie, met ei en mayonaise erdoor. Een zielig reepje rode paprika doet een poging tot garnering. Het beteuterde gezicht van Kim is om in te lijsten, en ze probeert heldhaftig toch een paar happen te nemen. De moeilijkste kilometers moeten immers nog komen. Na deze twijfelachtige lunch vullen we onze bidons met vers koud water en stappen we weer op. We moeten door naar de Cime Pedro Gonzales, with a peak at 490 meters.
Keep on being cheerful
We didn’t do any research beforehand about the climbing percentages we’d have to face on this final stretch, and that might have been for the best. After the first stretch that rises and descends in a gentle curve, the real climb begins. We cycle up through long stretches of hairpin bends and long turns. As my heart rate rises, I show Kim how to make the steepest sections more bearable by zigzagging. Then I continue at my own pace. After a long ‘running’ curve, with sections above 12%, I see a scarce spot in the shade. I set my bike against the rocks to wait for Kim. There she turns the bend, her head bloodshot from exertion.
Everything for the photo
She even stops and takes a few steps on her bike with the camera in hand, until she sees me, with my camera in hand. She gets back on and zigzags up the hill. Then she leans against the rock in the shade next to me. As we catch our breath together, we prepare for the final stretch to the summit. Fortunately, that part eases off, and shortly after we arrive, we cheer together. From the viewing platform on top of the Cime Pedro Gonzales, it’s a feast for the eyes. We take a photo together that speaks volumes about the difference between our faces: I grin, enjoying the camera while Kim looks red and excited that she’s still alive after that questionable avocado salad and her first climb on the bike. That one was a bit steeper than we had both thought. Cycling on Gran Canaria is fantastic.
Options for cycling
On top of the summit, you have two options: you can descend further via GC-503, via the village of Monte Léon and Montaña la Data. Be careful when you get down; cars sometimes come from the left, going straight into the bend. Alternatively, you can choose to cycle back the same way towards Ayagaures, then descend gently through the green valley. Many cyclists choose the second, more scenic option.
Downstairs
Today we’ll descend the other way, and let me show Kim how to descend as smoothly as possible (“brake, brake, brake, let go, press on your lower pedal”). Once back in our apartment, we’ll wash off the heat and effort in the fresh pool, and Kim will go to bed with a podcast to take a nap.
Meanwhile, I’m sharing our valley photos and the story of the avocado salad with Tim. He cycled to Taurito today, the end point of the coastal road. According to Tim, that coastal road isn’t very special: there are quite a lot of cars driving along it. The road goes up and down quite a lot. The last stretch of the coastal road to Taurito is the most beautiful: it’s a bit quieter there. From Taurito, you can normally still climb further towards Mogan, but that road is unfortunately closed at the moment.
We end this second day with a beach walk with cola and chips. The sun is slowly sinking towards the horizon, the wind blows the sand into our hair and we look back on a fantastic second cycling day. On to more!
Day 3 Maspalomas – Ayagaures repeats
Because we have a mountain bike tour with a guide scheduled for tomorrow and Kim didn’t get into the cold weather clothes yesterday, she chooses to take a rest day today. For me, this is a great opportunity to show Tim the beautiful route towards Ayagaures. Just before we leave, we hear Ireen Wust winning a gold medal at her fifth Olympic Games.
Adrenaline rush
Full of supporters’ adrenaline, we cycle towards the valley. Today the wind blows from the North, which means an extra challenge. On Tim’s bike, I head towards the foot of the real climb. Bar Eva is closed on Mondays, so unfortunately we have to do without the famous avocado salad. I find a nice cadence and this time cycle up the mountain in one go. As I head back to Maspalomas after descending, Tim and I wave to each other: he’s going to do another lap soon while I cycle back to the shade. Time to catch up with a good book in the shade.
This is typically a route that doesn’t get boring quickly: the undulating road through the green valley to Ayagaures, a short, serious climb with challenging gradient percentages, and a fantastic view at the top. Very suitable for a round if you have less time, or as a training round where you can play with heart rate zones and tempo changes.
Beautiful ending
We celebrate Wust's gold medal and the end of this wonderful cycling day with games, beer and chips, and then go out to dinner at the Italian restaurant. Restaurant Time, At , where they serve impeccable pasta and the waitress treats us to a homemade Limoncello. We almost go down in a knockdown after that delicious meal. The sun and the alcohol make us want to get into bed early. Tomorrow Kim and I are going on a trip with Santiago, a mountain bike guide at his own company. Climbo , in the beautiful mountain range in the middle of the island.
Questions & tips
Do you have any questions about this route, or have you been there yourself? Share them here. We read everything and usually respond within a few days.