Dwars door Europa – Toscane

Gastschrijver Rik de Voogd ging de afgelopen zomer op reis door Europa om daar met bevriende fietsers (die hij meestal enkel via Instagram kende) te gaan fietsen. Na stops in Hessen, Baden-Wurttemberg en Bayern belandt hij bij Alessandro Salvaggio in Toscane. Ook nu is het weer genieten geblazen. Mooie foto’s en een goed verhaal. Lees mee met de avonturen van Rik en voor je het weet wil je maar een ding: zelf ook op roadtrip door Europa!

Heaven

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: mocht ik ooit bij de hemelpoort arriveren, dan moet dat er wel zo uitzien als Toscane. De regio is voor velen gelijk aan ‘het echte ItaliĆ«’. Ik was vooral blij dat ik eindelijk wat ritjes kon maken met mijn vriend Alessandro die ik nog kende uit Nederland. We leerden elkaar kennen via instagram en we hebben flink wat ritjes met elkaar gemaakt in Nederland. Totdat hij in September 2020 ineens naar Patagonia verhuisde, waar hij de winter doorbracht met zijn partner. In mei keerde hij terug ‘a casa’, naar zijn geboortestreek Toscane.

Vinci en San Miniato

Een groot voordeel van fietsen met Alessandro is dat hij de regio tot in zijn broekzak kent. We rijden enkel maar de rustige routes, alle routes met mooie vergezichten, de mooie klimmetjes. Hij is wat dat betreft de perfecte gids.

Het eerste rondje leidt ons rondom de plaat Fucecchio. Het stadje, met ruim 20.000 inwoners is een goede uitvalsbasis voor de rest van de regio. Je kunt gemakkelijk alle kanten op. Fietsen in Toscane is wat mij betreft echt een droom. Als je door de kleine dorpjes Vinci en San Miniato rijdt, dan moet je jezelf soms even knijpen. Deze rit was echt een opwarmer met een paar korte venijnige heuveltjes erin. Het was ook een voorbode voor wat me te wachten stond in de dagen erna!

Pescia, Il Paretaio en Montacolle

Een ding moet ik even kwijt: mocht Toscane nog niet op je bucketlist staan, dan bij deze. Trust me on this one. Onze tweede rit door de regio overtuigde me nog meer. Wederom ging Alessandro als goed ingevoerde local mee. We ontmoeten elkaar uiteindelijk onderaan de heuvel bij mijn verblijf, net buiten Santa Lucia. Vanaf daar gaan we samen bergop. We vertrekken noordwaarts en het gaat hier dus goed bergop. Na een mooie klim komen we aan in het pittorske Vellano. Een gehucht met slechts 250 inwoners. Halverwege de klim kwam het dorpje al in zicht en eenmaal boven worden we verrast met een schitterend uitzicht. Je kijkt uit over de vallei met de middeleeuwse kerktoren in beeld. Absoluut fantastisch. Ik kan er maar niet over uit dat het hier zo mooi is.

Colle Troggio, Balzo di Montale en La Bastia

De eerste twee ritten hier waren al heel erg gaaf. Maar ik moet zeggen, qua inspanning viel het nog wat tegen. Het voelde meer als een opwarmertje, ondanks de zomerse temperaturen. Een beetje sightseeing en foto’s schieten. Onze derde rit samen brengt daar zeker verandering in! Dit maal trekken we naar het noorden.

Onze rit is echt van een ander niveau dan de ritten hiervoor. De route bevat 2000 hoogtemeters in 100 kilometer. Ik vind mezelf geen enorm goede klimmer, maar ik hou er wel echt van. Het klimmen is zwaar, maar op een of andere manier zorgt de lagere snelheid er ook voor dat mijn hersens wat tot rust komen. Het is eigenlijk best kalmerend. Desondanks kan ik me ook bijzonder goed vermaken in een afdaling!

Het uiterste noorden van Toscane lijkt eigenlijk in niets op het plaatje dat iedereen normaliter van Toscane heeft, met zijn glooiende landschap en de slingerende wegen met Cipressen (zoals in Strade Bianche). In het noorden vind je meer bebossing en bergen. Je komt er bijna geen toeristen tegen (in tegenstelling tot de steden). Het voelt er veel meer authentiek.

Wat ik bedoel te zeggen: kijk nu eens naar onze stop bovenop de eerste klim. Een klein barretje, slechts drie tafels, espresso’s voor slechts een euro per stuk. Als we binnen komen en plaats nemen, zitten er vijf mannen van middelbare leeftijd koffie te drinken. Na een korte begroeting lopen ze naar buiten om naar onze fietsen te kijken. Ongeveer een half uur later zijn ze nog onder de indruk van onze tweewielers en druk in discussie. We voelen ons bijna bezwaard om weer op te stappen. Dit soort dingen vind ik fantastisch. Ik denk ook dat dit mijn hoogtepunt van deze dag is.

Siena en Chianti

Hoe meer ik de schoonheid van het landschap zie, hoe meer dankbaar ik ben. En hoe dankbaarder ik ben, des te meer schoonheid krijg ik voorgeschoteld. Voor onze vierde en laatste rit spreken we af in Siena. Onze vriendinnen droppen we af in het centrum van de stad en we gaan op de fiets voor een ritje van 125 kilometer.

Deze rit stuurt ons door de typische panorama’s die je van Toscane gewend bent. Een landschap dat gedomineerd wordt door het heuvelachtige platteland dat voornamelijk gebruikt wordt voor landbouw en als wijngaard. Ik ben er wel zeker van dat je nergens anders meer “Toscane” kan vinden dan hier. Het is de perfecte rit om deze trip af te sluiten. Fantastische vergezichten, schitterende kleuren, prachtig licht. Een grote speeltuin voor een fietsende fotograaf. We vermijden de toeristische plekken en rijden door authentieke kleine dorpjes. Voeg daar 2000 hoogtemeters, lekkere taart en goede koffie aan toe en je snapt het: perfect gewoon.

Wil je de routes van deze trip nog een keer checken? Kijk dan op het account van Rik