Vraag een willekeurige ultrarijder naar de mooiste langeafstandsroutes ter wereld, en dezelfde namen vallen steeds weer: Route des Grandes Alpes, LEJOG, North Coast 500. We hebben de lijstjes naast elkaar gelegd, een deel zelf gereden, en een deel staat met hoofdletters op onze bucketlist. In alle gevallen zijn het routes die goed te rijden zijn op een racefiets.
We focussen hier bewust op routes waar 28–32mm banden logisch zijn. Al schuift die grens op: met de huidige generatie all-road frames en 35mm banden kun je op steeds meer routes rijden die vijf jaar geleden vooral met een MTB werden gereden. Maar daarover later meer.
Van het Meer van Genève naar Nice – Route des Grandes Alpes
Dit is de route waar bijna iedereen mee begint als het over bucketlist-tochten gaat. Zo’n 684 kilometer van Thonon-les-Bains aan het Meer van Genève naar Nice aan de Côte d’Azur, dwars over de beroemdste cols van de Tour de France.
De Col de l’Iseran (2.770m), de Col du Galibier (2.645m), de Col de la Croix de Fer: je rijdt er letterlijk doorheen. De wegen zijn vrijwel overal goed geasfalteerd en de klimmen zijn gestaag, zelden écht steil, waardoor je in je eigen tempo naar 2000+ meter kunt rijden. Dat maakt het makkelijker om lange dagen te plannen zonder dat één extreem steile klim alles breekt.
In zes tot acht etappes is dit haalbaar voor iedereen die een stevige Ardennenweek overleeft. Beste seizoen: juni tot september. Dat stuk over de Iseran kun je het beste vroeg op de dag rijden, vóór de campers wakker zijn.
Rondje Schotse kust – North Coast 500
De North Coast 500 wordt wel de “Britse Route 66” genoemd: een rondje van zo’n 800 kilometer startend en eindigend in Inverness, langs de ruige noordkust van Schotland.
Met net geen 10.000 hoogtemeters en een combinatie van korte, venijnige klimmen en onvoorspelbare Atlantische wind is geen dag hetzelfde. De Bealach na Bà is de klim waar iedereen over praat: haarspeldbochten, stukken van 20%, en op een heldere dag wijds uitzicht over de kust. Het snelste bekende rondje staat op 27 uur en 36 minuten, voor de context.
‘Vandaag toch maar de regenjas achterin, voor de zekerheid,’ valt de opmerking aan het ontbijt in Inverness. Disc brakes zijn hier sterk aan te raden op de natte, steile afdalingen. Neem 28mm of liever 30mm mee.
Dwars door Groot-Brittannië – LEJOG
Van Land’s End in Cornwall naar John O’Groats in Schotland: 1.913 kilometer, volledig geasfalteerd. De snelle variant volgt A-roads (meer verkeer), de mooie variant slingert over country lanes.
De verrassing zit ‘m in het zuiden. De eindeloze “rollers” van Devon en Cornwall zijn vermoeiender dan de langere klimmen in de Schotse Highlands. Reken op tien tot veertien dagen als je onderweg ook tijd wilt nemen voor stops.
Eilandhoppen boven de Japanse Binnenzee – Shimanami Kaido
Een compleet ander verhaal: 70 kilometer van Onomichi (Honshu) naar Imabari (Shikoku), via zes eilanden verbonden door bruggen met gescheiden fietspaden. Blauwe lijnen op het wegdek wijzen je de weg, verdwalen is onmogelijk.
Nauwelijks klimmen of wind. Wel: goed aangelegde infrastructuur, stilte boven de Japanse Binnenzee, en veel cafés langs de route. Dit is de route die je plant als je met je partner of een groepje dat normaal niet verder komt dan 50 kilometer iets bijzonders wilt doen.
Spoortunnels naar de Adriatische Zee – Alpe-Adria
De route die in 2025 in vrijwel elk Europees lijstje opdook: de Alpe-Adria van Salzburg naar Grado aan de Italiaanse kust. De route bevat zo’n 60 kilometer aan oude spoortunnels en viaducten door de Julische Alpen, volledig autovrij.
Omdat deze route zoveel aandacht krijgt, is het buiten het hoogseizoen rustiger op het traject. Vanuit Salzburg ben je met de trein prima bereikbaar, en vanuit Grado of Triëst pak je de trein terug. In vijf tot zeven dagen rijd je ‘m comfortabel op een racefiets met 28–32mm banden.
Kop in de wind – Pacific Coast Highway
De Amerikaanse westkust van Vancouver naar San Diego: 2.900 kilometer, 32.500 hoogtemeters. Rijd ‘m van noord naar zuid, want dan heb je de overheersende wind mee in plaats van tegen.
Dit is een twee-tot-drieweekse onderneming die een endurance-geometrie vraagt om je rug heel te houden. Het asfalt is overwegend goed, het uitzicht op de Stille Oceaan is vrijwel continu, en de koffiestops langs de kust van Oregon en Californië zijn talrijk.
De gekke monsters – RAAM, Tour d’Afrique en Friendship Highway
En dan zijn er de routes die veel rijders aan de toog bespreken maar bijna nooit zelf rijden. RAAM (Race Across America): 4.800 kilometer, 53.000 hoogtemeters, non-stop. Winnaars doen het in minder dan twaalf dagen. Slaap is optioneel, “Shermer’s Neck” (je nekspieren geven het op) is een reëel risico.
De Tour d’Afrique van Cairo naar Kaapstad beslaat 11.010 kilometer, deels over wegen die steeds beter worden maar waar je met een puur racefiets niet thuishoort. De Friendship Highway van Lhasa naar Kathmandu gaat over 5.220 meter hoogte, waar je tot 40% van je vermogen verliest.
Voor dit soort projecten heb je bijna een ondersteunend team, een groot budget en maanden voorbereiding nodig. Of gewoon een kortsluiting in je hoofd. Zo zou je het ook kunnen zien.
Vergelijkingstabel
| Route | Afstand | Hoogtemeters | Dagen (realistisch) | Beste seizoen | Asfalt | Aanr. bandbreedte | Moeilijkheid (1–5) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Route des Grandes Alpes | 684 km | ~16.000m | 6–8 | jun–sep | 100% | 25–28mm | ⭐⭐⭐⭐ |
| North Coast 500 | 800 km | ~10.000m | 5–7 | mei–sep | 100% | 28–30mm | ⭐⭐⭐ |
| LEJOG | 1.913 km | ~20.000m | 10–14 | jun–aug | 100% | 25–28mm | ⭐⭐⭐ |
| Shimanami Kaido | 70 km | minimaal | 1 | mrt–nov | 100% | 25mm | ⭐ |
| Alpe-Adria | ~410 km | ~4.000m | 5–7 | mei–okt | 90%+ | 28–32mm | ⭐⭐ |
| Pacific Coast Highway | 2.900 km | 32.500m | 14–21 | jun–sep | 98% | 28mm | ⭐⭐⭐⭐ |
Praktisch: zo zou je de Route des Grandes Alpes aanpakken
Start in Thonon-les-Bains of Genève. Parkeren kan in Thonon bij het station, overnachten in een van de hotels aan het meer. In de grotere Alpenplaatsen als Briançon en Bourg-d’Oisans zijn genoeg hotels met afgesloten fietsruimte; in de kleinere dorpen moet je soms even bellen.
Eindpunt Nice is perfect: rollen we via de boulevard terug naar het station (bewuste keus voor hoofdkwartier ;)), pakken we de TGV terug naar het noorden. Pasta, pizza en lokale kazen onderweg zijn overal te vinden. De wijn bewaren we voor de laatste avond.
Welke langeafstandsroutes missen we hier nog, waar je met een racefiets écht moet gaan rijden? Heb jij LEJOG- of Alpe-Adria-ervaringen, of een geheime Alpen-doorsteek die niemand kent? Laat het ons weten, dan plannen wij de volgende verkenning!
