Dagboek Baskenland deel 4: wind in de rug

In de vroege ochtend is het plaza Consistorial in Pamplona nog verlaten. Twee gemeente ambtenaren legen de prullenbakken en vegen de straat. In de koffietent annex bakkerij Ogi Berri runt één dame de hele zaak. De snelheid waarmee zij caffe con leche, espresso’s en broodjes verkoopt is ongeëvenaard. Terwijl ik in de rij sta, komen er twee politieagenten binnenschuiven. Ze groeten de dame en voor ik het door heb, staan zij al met twee koffie verderop. Zo gaat dat hier. Laten we het respect noemen. Het programma voor vandaag is helder: klimmen vanuit de stad en daarna over de vlakte richting Castejón. We hebben de wind in de rug en we hebben een onverwachte gast. Dit is dagboek Baskenland deel 4. De andere delen lees je hier, hier en hier. Enjoy!

Tekst Sander Kolsloot, Foto’s: Lander Androgi

Miguelón – La Locomotora di Villava

Als ik de lobby van het hotel uitstap loop ik bijna een donkere gestalte omver. De man in kwestie begint me enthousiast de hand te schudden. Ik ben even perplex, maar ik heb de hand van vijfvoudig tourwinnaar Miguel Indurain vast. ‘Big Mig’ is sterk verbonden met de stad. Hoewel hij geboren is in Villava, een voorstadje of dorp wat tegen de stad is aangeplakt, wordt ‘Miguelón’ altijd in één adem met Pamplona genoemd. De bonkige Indurain is een legende. Niet alleen mensen op straat willen met ‘m op de foto. Zelfs Haimar Zubeldia, ook geen onaardige renner, maakt even een foto met de veelvoudig rondewinnaar (Indurain won ook tweemaal de Giro). De locomotief van Villava won zijn rondes in de kleding van Etxeondo en hij is nog steeds verbonden aan het merk. Wat een vent.

Stad uit – de bergen in

Het gebeurt niet vaak dat ik in een peloton zit dat geleid wordt door twee oud-profs. Miguel en Haimar rollen rustig de stad uit. Het verkeer lijkt ook rekening met ze te houden. Zouden ze de grote gestalte van Indurain herkennen? Ik weet het niet, maar we rijden rond alsof we hier horen. Het gaat de heuvels alvorens we de vlaktes bereiken. We volgen de rivier de Arga en het gaat hier op en neer. Het landschap verandert per minuut. Zijn we nu in Zuid-Amerika, met de begroeiing en het water? Of gewoon in de regio Navarra? Het is hier heerlijk rustig. Een enkele auto en een groepje motorrijders hebben ook deze prachtige weg gevonden. De Cruce Guirguillano is een nare kuitenbijter, die je in 2,5 kilometer de nek omdraait. Puffend kom ik boven. Genieten heeft meerdere gezichten.

Bedevaart

Puenta La Reina is een dorpje op de bekende pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. De oude Romeinse brug over de rivier naar het dorp is schitterend. Het vormt een prachtige achtergrond voor een ronde met groepsfoto’s. De brug (en het plaatsje) danken hun naam aan Koningin Muniadona, de vrouw van Koning Sancho, die in de 11e eeuw deze brug liet aanleggen om de wandelaars op de Camino de Santiago te ondersteunen. In welk jaargetijde dan ook zul je hier wandelaars aantreffen die (delen van) de Camino lopen. Voor ons is het slechts een fotostop, waar wij met een bijna heilige op de foto kunnen. Voor anderen heeft deze plek een diepere betekenis. Mooi dat die werelden hier samen komen.

Vlaktes die niet vlak zijn

Na Puenta La Reina gaan we verder richting Castejón. Miguel is inmiddels terug naar Pamplona en in de grupetto gaat het als een tierelier. Als ik rechts kijk zie ik alleen maar windmolens die boven op kleine heuvelruggen zijn geplant. Dat betekent maar één ding: de wind heeft hier vrij spel en men probeert er maar het beste van te maken. Voor ons is het vandaag een voordeel. We hebben windkracht 4 in de rug en we draaien als een malle. Regelmatig ligt de snelheid op 45 kilometer per uur of hoger. De snelheid loopt alleen terug als we een rotonde naderen of als we even een klein klimmetje naar een dorpje pakken. Want de vlaktes van Spanje en zeker die van Navarra zijn nooit echt vlak.

Treinstad Castejón

In het midden van Castejón ligt een rotonde. Op deze rotonde is pontificaal een treinlocomotief geplaatst. Niet gek als je bedenkt dat de stad in de 19e eeuw gekozen was als knooppunt voor de spoorwegen. Nu is het nog steeds een belangrijk punt voor de infrastructuur, want ook de hogesnelheidslijn loopt er langs en in de regio Navarra lopen bijna alle treinen door Castejón. Verbindingsstad is misschien wel de goede benaming. Alhoewel de energiestad ook een goede is. Er is een megagrote energiecentrale vlakbij. Dat schept een hoop banen en voorziet het stadje en de omgeving van de broodnodige energie

Etxeondo in de stad

In de wijde omgeving van Castejón is er niet veel te doen. Middenin het stadje heeft Etxeondo ook een dependance, waar een deel van de productie plaats vindt. In de productie faciliteit werken bijna alleen maar dames en het is een geolied proces. Op een veelvoud aan machines wordt hier hard gewerkt aan de bibshorts van het Baskische merk. Het is mooi om te zien dat elk minuscuul onderdeel van de shorts een apart ‘stationnetje’ heeft, waar het bewerkt wordt. Van de broekspijpen, tot de bretels, tot de labels. Elk detail is belangrijk en de dames nemen hun werk bloedserieus. Trots is hier het belangrijkste woord. Als een van de dames vraagt of ik het werk niet zelf wil uitproberen, moet ik echt passen. Mijn grove handen zijn niet gemaakt voor dit fijnmazige werk. Ik ben onder de indruk.

Las Bardenas

Na dit bezoek duik ik de bus in, op naar het hotel. De hele groep trekt nog richting Las Bardeneras, een prachtig stuk natuur, net buiten Castejón. De route ernaartoe leidt over een wat ruiger gravelpad en uiteindelijk kom je uit bij rotsformaties die zowel groen als rood zijn. Groen van de begroeiing en rood van de stenen. Het doet het meest denken aan de canyons van Arizona, Colorado en New Mexico. Een prachtig kleurpalet met een bijzonder uitzicht.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp