Al eerder publiceerden we de hoogtepunten van de reis die Thomas samen met Roos maakte, waarbij hij van de Ghisallo naar de Gavia is gereisd. Dit is deel drie van dat mooi verslag, met daarin o.a.de fietsroute over de Berninapas, net over de grens in Zwitserland. Zo eentje die op veel bucketlists staat, maar die toch niet in de route zit. Geniet dus nog van een extra stuk inspiratie met routes in Lombardije én een stukje Graubunden in Zwitserland!
Tekst en foto: Thomas Bogaard – Lees deel 1 en 2 hieronder!
Etappe 5a en 5b: Climbing with tears in my eyes
Vandaag is het gelukkig wel lekker weer, omdat we twee dagen in Tirano zitten besluiten sommigen tot een rustdag. Met gisteren nog vers in het geheugen. We haken aan bij een koffieritje. Even 20 km heen en terug. We zijn op tijd terug voor een kleine lunch, waar ik besluit: twee halve rustdagen achter elkaar? Dat is niet voor mij!
Ik pak Komoot er bij en maak een route naar de top van de Mortirolo, waarbij ik de standaard klim oversla. Meteen Tirano uit gaat het recht omhoog, onder de 10% gaat het de komende kilometers niet komen. Maar de klim door het bos is prachtig en net voor de top kan ik het dorp waar ik begonnen ben zien liggen in het dal.
Ik vervolg mijn weg boven op een bergkam en slinger door een constant veranderend landschap naar de Mortirolo. Ondertussen is het flink opgewarmd en vul ik mijn bidon, maak een foto en daal af.
Na nog een korte klim kom ik aan in Tirano. Daar zie ik een gedeelte van de groep. “We gaan gelato halen! Ga je mee?” Ik bestel het grootste hoorntje wat ze hebben, daar moeten 5 smaken in. Ik ben gesloopt en kom niet verder dan 4, de dame achter de balie snapt het na het woord Mortirolo en schept het hoorntje helemaal vol.
In het zonnetje vertel ik over mijn avonturen.
Voor het avondeten besluiten we naar het oude dorp te lopen. Dit is echt een aanrader! Kleine straatjes met oude en nieuwe Vespa’s en niet geheel onbelangrijk: terrasjes en kleine bakkers. Ik scoor nog wat kleine gebakjes, want tijdens zo een herstelloopje moet je goed voor jezelf zorgen.
Etappe 6: Brommeren op de Bernina Pas
We verlaten Tirano en Italië en rijden bijna meteen Zwitserland in. Ook is het zodra we het dorp uit zijn klimmen geblazen! Vandaag staat ons wat te wachten, te beginnen met de Bernina pas. Wat een klim! Constant wordt je weggeblazen door het uitzicht, nergens stelt het teleur.
Daarnaast is het geweldig om naast de Bernina-express, met “luie toeristen” die je op de weg naar boven aanmoedigen, te rijden. Eenmaal boven dalen we kort af naar de hoogvlakte. Op 1700 meter hoogte kijken we onze ogen uit en rijden we door naar Sankt Moritz.
Warm is het niet, een korte broek kan net en de wolken waaien prachtig over de bergkammen heen. Dit voorspelt alleen niet veel goeds, een zijwind nu betekent vol wind tegen naar Maloja toe. Ik drink en eet goed en weet een ding: er wachten mij twee dingen. Een prachtige afdaling over de Maloja pas en zon in het dal.
Nadat ik de Bernina op gebrommerd ben slinger ik ‘m nogmaals aan. Het uitzicht motiveert en het feit dat niemand wil overnemen nog meer. Dit is stiekem wel genieten! De meren op hoogte, waarin je de wolken en de bergen dubbel ziet. Hier hebben we vanochtend voor geklommen.
Het begin van de afdaling wordt ontsiert door twee cementwagens. We besluiten even te wachten en de stroom met auto’s die achter de trucks rijden te laten gaan. Hierna dalen we, bijna zonder verkeer om ons heen, af naar de zon en de warmte over de prachtige Zwitserse wegen. Ooit kom ik terug voor deze klim!
We gaan weer de grens over en komen aan in Chiavenna. Een niet heel spannend dorpje. Dat maakt niet uit, we zijn op. Vandaag is het douchen, eten en opladen voor de laatste dag.
Etappe 7: Alles en iedereen naar de Filistijnen
Met een beetje weemoed stap ik vandaag op de fiets. De laatste dag… We beginnen tam en vlak, maar niet minder mooi. Een uitloper van het Comomeer biedt ons een prachtige route. We praten wat over de afgelopen week en de ene klim die ons nog te wachten staat.
Vanuit Menaggio steken we over naar de andere kant van het meer en onze finish. Aangekomen in Carlazzo krijgen we een verrassing: we hebben een keuze. Rechtdoor naar huis, of het achterland en de bergen nog een keer in. De klim naar San Nazzaro Val Cavargna is een optie. Ik kan de roep van de natuur niet weerstaan en kies het laatste! Nog een keer alles er uit!
Na een week klimmen begin ik met goede moed aan de beklimming, die ons met een aantal kleine afdalingen omhoog brengt. En het venijn zit in de staart. We beginnen rustig maar na elke afdaling worden de percentages weer hoger. We eindigen met lange stukken 10% om door te gaan naar de hoofdprijs, een paar kilometer waar het niet onder de 15% komt. Alles naar de Filistijnen!
Eenmaal boven wachten we elkaar op, niemand zegt echt iets, meer losse flarden. Tot iemand zegt: kom we dalen af, de pizza aan het meer wacht! We rijden prachtig naar beneden en zoeken een pizzeria aan het water.
In het gesprek wat volgt worden per minuut de klimmen van de afgelopen week hoger, langer en zwaarder. Deze trend zet zich tijdens het avondeten voort. We eten, drinken en lachen veel! Want wat was dit een vette week!
VeloPlanner
